Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

It 's a boy ! (Cow boy).


Photo : Chobe
@ Eίναι απίστευτα τα παιχνίδια που μπορεί να παίξει η τύχη καμμιά φορά. Είναι όταν η ιστορία που με περισσή ανοησία βιαστήκαμε να παραχώσουμε  σε κάποιο συρτάρι αφού τάχα πιά "μεγαλώσαμε" και τα ξέρουμε όλα και δεν την χρειαζόμαστε, ξάφνου θαρρείς πως βρίσκει ένα σατανικό τρόπο και εμφανίζεται ολοζώντανη μπροστά μας, γιά να μας θυμίσει πως ο,τιδήποτε αληθινό και γνήσιο είναι καταδικασμένο να είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, σαν φύλακας άγγελος αλλά και σαν σημείο αναφοράς κάθε φορά που ως άλλοι Ηρακλείς βρισκόμαστε ενώπιοι-ενωπίοις με τα δίστρατα.

Λέγεται και αυτός Ζήσης αλλά Αγγελόπουλος. Έχω αναφερθεί  στον άνθρωπο αυτό και παλαιότερα, και θα αναφέρομαι κάθε φορά που έχω ανάγκη  να ξαναξεφυλίσσω το προσωπικό μου αξιακό αλφαβητάρι. Σήμερα, συνταξιούχος πιά, και από 17 χρονώ "ξυπόλητο" παιδάκι και μέχρι τα "γεράματα" (δεν γερνάνε ποτέ μωρέ αυτοί οι άνθρωποι), στο πεζοδρόμιο με μιά μηχανή στα χέρια, στο κυνήγι της ειδησεογραφικής φωτογραφίας και του μεροκάματου. 

Δεν θα βρείτε το όνομά του σε κανένα καλλιτεχνικό libro d' Oro, άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ κάποιος σπουδαίος φωτογράφος, παρά τις εκατοντάδες χιλιάδες δημοσιεύσεις του στον Τύπο, ο ίδιος μάλιστα συχνά, και  με την εξαιρετική εκείνη αίσθηση χιούμορ που ανέκαθεν τον διέκρινε, αυτοσαρκαζόταν λέγοντας "εγώ φίλε είμαι από χωριό-δεν ξέρω τι είναι αυτά που μου λές". 

Τελείωσε με το ζόρι το εξατάξιο γυμνάσιο και ήρθε από την Μερκάδα στην Αθήνα γιά να παλέψει μονάχος του με τα θηρία της εποχής, που ως θηρία που σέβονται τον εαυτό τους, ήξεραν μονάχα να κατασπαράσσουν και να τρώνε. Ωστόσο, η απίστευτη κοινωνική του παιδεία, ("πού να την βρήκε τάχα ο χωριάταρος ? "), τον έκανε όχι μόνο να είναι ένα πρόσωπο άξιο σεβασμού ακόμη και από όσους δεν τον χώνευαν, (δεν μπορούσε ο έρμος να τάχει και με όλους καλά),  αλλά να καταφέρει και επί 25 περίπου χρόνια να εκλέγεται, (με αδιαμφισβήτητες πλειοψηφίες) Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος.

Η τύχη ήθελε να τον γνωρίσω στα πρώτα μου βήματα και να προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς κάνει αυτός ο άνθρωπος, τι είναι αυτό ακριβώς που "θέλει". 

Δεν υπήρξε πολιτικός και υπουργός (από τον πιό "επάνω" μέχρι τον πιό "κάτω") που δεν είχε έστω και μιά φιλική κουβέντα με τον "Ζήση", δεν υπήρχε κάποια πόρτα "κλειστή" γιά τον Πρόεδρο, ίσως μόνο κάποιων που η ιστορία φρόντισε ήδη να κατατάξει στους πλέον διεφθαρμένους. 

Σε μιά χώρα όπου η έννοια του (όποιου) Προέδρου είναι ταυτόσημη με την έννοια του προσωπικού οφέλους και της άνομης συναλλαγής, ο ...τυπάκος αυτός μάλλον αποτελούσε μιά θαυμάσια παραφωνία. 

Είχε παρατήσει επί χρόνια ολόκληρα την προσωπική του επιχείρηση γιά να χτυπάει τις χίλιες δύο πόρτες αυτού του κτήνους που κατ' ευφημισμόν ονομάζουμε κράτος, άλλοτε γιά να εξασφαλίσει αξιοπρεπή σύμβαση μεταξύ των ιδιοκτητών των ημερησίων εφημερίδων και περιοδικών, άλλοτε γιά το αγγελιόσημο, άλλοτε γιά το συνταξιοδοτικό των φωτορεπόρτερ άλλοτε γιά τις συνθήκες εργασίας των μισθωτών, πότε γιά το ένα-πότε γιά το άλλο. 

Δέχτηκε πολλές "προτάσεις", (άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο ευθείς), προκειμένου να κάνει κάποια "έκπτωση" στα συμφέροντα του κλάδου που εκπροσωπούσε με προσωπικά ανταλλάγματα. Ήταν όμως αρκετά "χωριάταρος" γιά να καταλάβει από αυτά. Από τότε που τον γνώρισα, πάντα ένα κωλόσπιτο θυμάμαι να μου λέει πως προσπαθούσε να τελειώσει στο χωριό του και ποτέ δεν τα κατάφερνε. Η υπερβολή του έφτανε σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και τα προσωπικά του δικαιώματα ως απλό μέλος της ΕΦΕ απεμπόλησε, αρνούμενος να λαμβάνει μέρος στα ταξίδια της Προεδρίας, ένα δικαίωμα το οποίο έχει και το τελευταίο μέλος, μόνο και μόνο γιατί ήξερε καλά την ιστορία γιά την "γυναίκα του Καίσαρα". Και φυσικά όλα αυτά δεν του κόστισαν μόνο άπειρο χρόνο αλλά και πάρα πολλά, πιστέψτε με, πάρα πολλά χρήματα, τα οποία "δικαιωματικά" θα έβγαζε. Και φυσικά και απολύτως νόμιμα.

Αλλά...

Δεν υπάρχει αλλά, σας την έσκασα !

Σήμερα, που το ηθικόν καθορίζεται από το νόμιμον, τέτοιες φιγούρες φαντάζουν μάλλον γραφικές και ...προφανώς δεν υπάρχει χώρος γιά τέτοιους Ζήσηδες.

Σήμερα, που ως υπέρτατη κοινωνική αξία αναδεικνύεται ο νταλαρικού τύπου αρριβισμός και η "καπατσοσύνη" θεωρείται αδιαμφισβήτητη αρετή, δεν υπάρχει χώρος γιά τέτοιους Ζήσηδες. 

Σήμερα που η λέξη τιμή παραπέμπει μονάχα σε κοστολόγηση κάποιου προϊόντος, δεν υπάρχει χώρος γιά τέτοιους Ζήσηδες.

Δεν υπάρχει και χρόνος όμως, όλα γίνονται με διαδικτυακές πλέον ταχύτητες, ο κάθε ένας από μας "υπάρχει" μέχρι να αποφασίσει κάποιο θεϊκό συντονιστικό χέρι να του κόψει το νήμα της virtual ζωής του.

Κύριοι σας έχω δυσάρεστα νέα : Δεν υπάρχετε ! 
Στη θέση σας γεννήθηκε ένα νέο μωρό με δυό κεφάλια. 
Ένα μωρό τέρας.
Που όμως σας μοιάζει.
Γιατί είναι κατάδικό σας. 
Και κατάδικό(ς) τους.
Φτύνω το μωρό αυτό γιά να μην σας το ματιάσω.
Και γιά να μη σας το κομματιάσω.

Να σας Ζήση !



5 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους...
    (γνωμικόν)

    Υπάρχει ένα σιχαμερό προϊόν που λέγεται "υπεραξία".
    Η εφεύρεσή της (δεν υπήρχε από πάντα) άλλαξε τον κόσμο.
    Η αποκάλυψή της μοίρασε τα δίκια και τις χάρες του (και τ' άφησε λειψά).
    Η οικειοποίησή της έκανε τους πάντες (έστω τους περισσότερους) συνέταιρους στο έγκλημα.

    Είναι απλοί οι νόμοι που κινούν και διακινούν την υπεραξία. Μπορούμε να τους αναλύουμε επ' άπειρον, όμως όσα και να πούμε η ουσία είναι μία: πρόκειται απλά για προϊόν ληστείας.

    Αυτή είναι και η ουσία του κεφαλαίου, αυτός είναι ο τρόπος που κινείται ο κόσμος.
    Κλέβοντας.

    Από τον περιπτερά (που έχει κι ένα "παιδί" για να μένει ανοιχτά και τα βράδια), μέχρι τον (αριστερό) μηχανικό (που δίνει "καλό" μεροκάματο σ' έναν τελειόφοιτο) κι από τον βιομήχανο (με εργάτες) μέχρι τον μικροαγρότη (με τον αλβανό ψυχογιό που θα τον σουτάρει με την πρώτη ευκαιρία), όλοι τους κάνουν ένα πολύ απλό πράγμα: Κλέβουν.

    Ε λοιπόν, αυτή η κλοπή βαφτίζεται με χίλια δυο ονόματα: άλλος θα σου την πει επιχειρηματικό δαιμόνιο, άλλος ρίσκο, άλλος βοήθεια (καλά που υπάρχουν και τ' αφεντικά και δουλεύουμε...)

    Ίσα ρε!

    Υπάρχουν και άλλες μορφές υπεραξίας.
    Είναι το ίδιο σιχαμερές κι είναι κλοπές επίσης.

    Όπως ας πούμε όταν ενδιαφέρεσαι δήθεν για τα παιδιά και την εκπαίδευση, και από πρόεδρος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων γίνεσαι... δήμαρχος.
    Ή όπως όταν δήθεν σε νοιάζει ο αθλητισμός και ξεκινώντας από τη διοίκηση ενός μικρού τοπικού σωματείου, γίνεσαι... νομάρχης.
    Ή όπως όταν δήθεν σε νοιάζουν τα εργασιακά και αφού γίνεις πρόεδρος της γσεε βάζεις την ταφόπλακα στους εργάτες και τα κάνεις πλακάκια με τους εργολάβους.

    Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος...

    (σε λίγο η συνέχεια, όπου θα δούμε πώς οι νόμοι της υπεραξίας εφαρμόζονται στην περίπτωση Ζ-ήττα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τελικα το προβλημα του ντι πι η μαλλον της ομαδας που κατευθυνει το σαιτ, ειναι η λογικη ''παραγωγης'' φωτογραφων.
    αυτο μπορει να επιτευχτει μονο σε ενα κλειστο σαιτ που παρακολουθει τα τεκταινομενα αλλου, διαλεγει και αποφασιζει τι θα παρουσιασει.

    σε ενα τοσο ανοιχτο σαιτ, το μονο που καταφερνει αυτη η λογικη ειναι η ισοπεδωση της προσωπικης εκφρασης (με την εννοια του ελευθερου πειραματισμου) και η συμπιεση καθε ''διαφορετικης'' φωτογραφιας που παρουσιαζεται.

    με λιγα λογια ζητουνται ρεπλικες.

    μην κρυβομαστε πισω-ξανα απ το δαχτυλο μας.
    ο νικηφορος το εθεσε τελεια..
    ζητουνται καλα παιδια και οχι ''κακοι'' φωτογραφοι. δεν θα μπορουσε να ''βγαλει'' το ντι πι κανεναν ουσιατικα μεγαλο φωτογραφο. γιατι ολοι οι μεγαλοι συγχρονοι φωτογραφοι ειναι ''κακοι''. δειτε με καθαριο ματι τις φωτογραφιες τους.
    και οτιδηποτε διαφορετικο με τα μεχρι τωρα ιστορικα δρωμενα, ειναι καταδικασμενο εκει μεσα. δεν υπαρχει σε τελικη και το ανοιχτο μυαλο για να δεχτει κατι το νεο.
    οτι ''θυμιζει'' ειναι καλο, οτι δεν το ξαναειδαμε ειναι εκ γεννετης αποτυχημενο. (delete..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με την λέξη υπεραξία μου έδωσες ωραία πάσα φίλε μου. Εγώ όμως θα μιλήσω με την οικονομικολογιστική έννοια του όρου.

    Ας πούμε ότι φτιάχνουμε μία επιχείρηση. Το κόστος της επένδυσης είναι συγκεκριμένο που σημαίνει αν αποφασίσουμε ευθύς αμέσως να την πωλήσουμε θα πρέπει τουλάχιστον να βάλουμε στην τσέπη τα χρήματα που δαπανήσαμε για να την στήσουμε. Διότι τόσο κόστισε άρα αυτή είναι η αξία της.

    Αν υποθέσουμε ότι δεν την πουλάμε αλλά την λειτουργούμε. Και αυτή η επιχείρηση πάει καλά. Αποκτά μία σημαντικότητα στην αγορά, πουλάει το προιόν της και εμείς μαζί με όλους τους συνεργάτες (και την υπόλοιπη αγορά) είμαστε ευχαριστημένοι για όλα αυτά. Φαίνεται, επίσης, μια ιδιαίτερη δυναμική για μελλοντική άνοδο. Όλα αυτά δημιουργούν μία υπεραξία. Σε περίπτωση που θέλουμε να την πουλήσουμε δεν θα πάρουμε μόνο την καθαρά λογιστική αξία της επένδυσης αλλά πολλά περισσότερα.

    Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά πως μεταφράζεται η υπεραξία σε απλούς εμπορικούς όρους. Υπεραξία είναι το πολύ καλό πελατολόγιο μίας επιχείρησης, το οποίο είναι σημαντικοί σε κύρος και αριθμό πελάτες. Είναι το πολύ καλό όνομα, η φήμη, που έχει φτιάξει μέχρι στιγμής στην αγορά (brand name) το οποίο δυνητικά προσελκύει νέους πελάτες. Είναι επίσης και κάποια στοιχεία του ενεργητικού της τα οποία είναι πολύτιμα και απαραίτητα, γιατί παράγουν πραγματικό έργο, σε υψηλές προδιαγραφές και ξέρεις ως ιδιοκτήτης ότι για αυτά και μόνο ο πελάτης θα έρθει σε εσένα.

    Σκεφτείτε λοιπόν τι θα γίνει σε αυτή την επιχείρηση όταν οι διαχειριστές της αρχίζουν και καταργούν ή εξαφανίζουν τα μέσα παραγωγής της που την στήριζαν τόσα χρόνια, διώχνουν τους πελάτες της δημιουργώντας κακό κλίμα στην αγορά και αμαυρώνουν το όνομά της.

    Κακέ μου Λύκε, συγνώμη για το λίγο off topic.

    ΑπάντησηΔιαγραφή